Nieuwsberichten

entry.php

De inleefreis – getuigenis van Lea Van Hoeymissen

Intens emotierijk en indrukwekkend.

Die woorden vatten misschien nog best de inleefreis naar Benin samen.

Benin is een land in volle groei, met mensen die écht vooruit willen. Maar het sleurt een vreselijk slavenverleden met zich mee en vecht elke dag tegen armoede, structurele tekorten, een grillige natuur, oude leefgewoontes, ….

Vanaf dag één ervaarde ik de meest uiteenlopende emoties.

Ik was ontroerd door de hartelijke ontvangst in schooltjes en dorpen, maar schrok van het gebrek aan schoolmateriaal en de overbevolkte klassen.

Ik was gecharmeerd door de inventiviteit van de lokale bevolking om bv. met een lege plastic bidon, een touwtje en een takje een hygiënisch systeem om handen te wassen te installeren. Of om met afgedankte zaken nieuwe spullen te ontwerpen.

Ik was gechoqueerd door het tekort aan medicijnen en middelen in dispensaria en ziekenhuizen, maar bewonderde de creativiteit waarmee artsen en verpleegkundigen er toch het beste van maakten.

Ik voelde me vrolijk toen ik een paar vrouwen sprak die met een aanstekelijk enthousiasme hun groentetuintje, bananenboom of geitenkwekerij toonden. En blij toen ik een schoolmeisje hoorde vertellen hoe ze in de dorpen als ambassadrice ondervoede kindjes bezoekt en samen met de dorpsoverste en haar coach zo’n gezin begeleidt naar een betere voeding.

Ik was echt compleet van de kaart en gechoqueerd toen we de slavenroute volgden met al die vreselijke verhalen over een toch niet zo ver verleden van misbruik, handel en mensonterende toestanden. Hoe kunnen mensen elkaar zo iets aan doen?

Ik voelde ontzag voor de voodoo-godsdienst die helemaal anders is dan hoe wij er in het westen over denken. Voodoo verbindt mensen en behandelt misdaden en tegenslagen op een erg bijgelovige maar vaak ook wijze, verbindende manier.

Ik ergerde me aan enkele mannen die luierden terwijl hun vrouw aan t werk was. En aan het feit dat meisjes uitgestoten worden na een bevalling die verkeerd afloopt, of na een verkrachting. Qua vrouwen- en kinderrechten moet hier nog heel heel veel gebeuren.

Ik voelde medelijden met de kinderen (meestal meisjes) die langs de weg spullen staan te verkopen ipv naar school te gaan.

Ik ben blank en voelde me enkel daardoor rijk en verwend. Maar anders dan in andere Afrikaanse landen, werden we hier nooit achterna geroepen om dingen te kopen of te geven. En anders dan bij ons, in België, lachen de mensen vrolijk en zijn ze, in hun armoede of tegenslagen, solidair.

Ik voelde me vereerd toen we een plaatselijke koning in zijn koninklijke hut mochten bezoeken. Benin is een republiek met een president, maar de lokale koningen hebben blijkbaar nog altijd invloed.

Ik was aangenaam verrast door de moderne kunst die we in een paar musea zagen. En het enthousiasme waarmee we langs de verschillende kunstwerken werden rondgeleid.

Ik was onder de indruk van de weelderige natuur: overal was heel veel groen. Maar dat kwam omdat we op t einde van t regenseizoen Benin bezochten, werd ons verteld: “Binnenkort is alles dor en bruin”. Maar toch….waarom is hier niet meer landbouw?

Ik genoot van samen dansen en zingen, zowel in schooltjes als in een heuse dancing.

Ik bewonderde de mensen van de Stichting (het lokale en het Belgische team) voor de vastberadenheid en de enorme werkkracht waarmee ze zich elke dag volop smijten in een verbetering van de projecten.

Deze reis was een onderdompeling in een verrassende cultuur van een heel fier volk. Een onderdompeling in mooie projecten en initiatieven, een onderdompeling in warm menselijke verhalen, soms verhalen van vallen en opstaan maar altijd getuigend van een wil om vooruit te komen.

Benin heeft voor altijd een warme plek in mijn hart.

Lea Van Hoeymissen

Foto’s Peter Verbruggen

entry.php

Inleefreis – ontdekking van de rijke Beninse cultuur en ontwikkeling

Voor meer praktische informatie over onze inleefreis

Deel 1 – Cultuur en tradities Benin

Ouidah

Ouidah

“Route de pêche”, een lange zandweg langs de kuststrook, brengt ons naar Ouidah. Dit is een bekende historische site van Benin, want het was één van de belangrijkste centra van de Afrikaanse slavenhandel in de achttiende eeuw.

Een eerste attractie is de Voodoo-tempel in het centrum van de stad. Nadien is er een bezoek aan het museum in het oude Portugese fort, gevolgd door de slavenroute naar de “Porte de Non Retour”, UNESCO-werelderfgoed.

Lunchen doen we aan het strand. Nadien bezoeken we het Museum van de Fondation Zinzou met hedendaagse kunst van Afrikaanse kunstenaars.

Grand Popo

Een boottochtje voert ons naar het dorp Avlo, dat zich bevindt tussen de Mono rivier en de Atlantische oceaan. Samen met de gids maken we een wandeling door het dorp. We worden ingewijd in de geschiedenis en gebruiken van Voodoo, in het dagelijkse leven van de lokale bevolking, de Plah et Pédah, hun tradities en hun cultuur. Vandaaruit gaat het verder naar de “Bouche du Roy”, waar de rivier uitmondt in de oceaan; een plek die zich als gevolg van de grote stroming voortdurend verplaatst.

Logeren doen we aan het strand in l’Auberge de Grand Popo, met zijn kleine bungalows voorzien van airconditioning of kamers in het grote koloniale huis.

bron van Possotomé

Possotomé –
bron van Possotomé

We vervolgen de reis “au fil de l’eau”. Tijdens een boottocht op het meer van Ahémé legt de gids de verschillende vistechnieken uit die door de dorpsbewoners worden gebruikt en welke soorten vissen er worden gevangen. We krijgen meer toelichting bij de voodoo-goden, de gebieden in het meer die beschermd zijn omwille van de Avlékété fetisj, en leren de geschiedenis van het enige echte nijlpaard in het meer.

Nadien ontmoeten we de Adja en Houeda in het dorp van Possotome, en in de wijken Okome en Sehomi. Tijdens de wandeling vertelt de gids ons over de verschillende goden en hun tempels, over de rol van de Tolegba, de rituelen en ceremoniën, en ook over het Heilige Bos. Verder is er de mogelijkheid om lokale ambachtslieden te ontmoeten en om even te stoppen bij de Marché du Troc.

Het avondmaal genieten we op het grote terras om het meer bij Chez Théo, waar ook een zwembad is. Hier logeren we ook.

Abomé -  Dassa

Abomé –  Dassa

We reizen door naar Abomey, de stad van koningen.
Hier hebben we een afspraak met geschiedenis van het Koninkrijk van Danxomè, gesticht in 1645, en bezoeken we het historisch museum van Abomey, een voormalig koninklijk paleis en nu UNESCO-werelderfgoed.

De vele historische aspecten van Benin zullen worden benaderd om dit land beter te begrijpen; de veroveringen van het grondgebied, weerstanden, kolonisatie, culten en tradities. We ontdekken de overblijfselen van de dorst naar macht en uitbreiding van het land tegen de koloniale macht.

Avondmaal en logies zijn voorzien in de Auberge de Dassa.

Deel 2 – Projecten van de Stichting Hubi & Vinciane – regio Borgou

Papané - Parakou

Papané – Parakou

We reizen van Dassa naar Parakou met een stop bij Papané. Hier ligt het St Martin-ziekenhuis, dat een lange geschiedenis bij de Stichting kent. Dr. Hubert Adriaens was er dokter-directeur van 1979 tot aan zijn overlijden in november 1981. We worden rondgeleid door de dokter-directeur in de ziekenzalen en ontmoeten het personeel. De lunch vindt plaats in de ziekenhuiskantine.

Papané - Parakou

Daarna bezoeken we enkele lagere scholen, het college en aan het medisch centrum in Kassouala, een broussedorp aan de grens met Nigeria.

We logeren en dineren in het paleis van de aartsbisschop van Parakou.

Parakou - Boko

Parakou – Boko

We nemen een kijkje in de lagere school van het dorp Komiguiéa, en maken kennis met de leerlingen, de directie en het oudercomité.

We krijgen een woordje uitleg bij de aanleg van de schooltuin door de landbouwtechnieker van SHV.

Daarna brengen we een bezoek aan het ziekenhuis St Jean de Dieu in Boko, het tweede partnerziekenhuis van SHV. Er wordt een rondleiding voorzien in de ziekenzalen, kookdemonstraties voor moeders van ondervoede kinderen, een bezoek aan de groentetuin en een ontmoeting met het personeel.

Na de lunch trekken we naar het weeshuisje Dam Koosiabou in een wijk van het dorp Boko. Dit weeshuis is 10 jaar geleden opgezet door het team van de pediatrie van het ziekenhuis St Jean de Dieu in Boko. Het biedt opvang voor 20 kinderen.

Parakou

We logeren in Hotel Routiers, een echte ‘oase’ in de stad Parakou, met een mooie plantentuin en een klein zwembad.

Sokounon – Ferme et centre de Formation

Sokounon – Ferme et centre de Formation

Deze dag brengen we grotendeels door op het opleidingscentrum, Ferme de Sokounon, dat wordt uitgebaat door de Frères Missionaires de la Campagne.

De boerderij dient als kenniscentrum in de omgeving waar zowel boeren en stagiaires samen werken aan agronomie. De activiteiten zijn heel divers. Er wordt onder meer maïs, rijst, pinda’s en fruit geteeld. Ze fokken er pluimvee, varkens, konijnen en geiten, er is visteelt en ze hebben een grote moestuin. Er wordt honing gemaakt, siroop van de citrusvruchten en confituren. We lunchen op de boerderij samen met de broeders.

De activiteiten zijn heel divers. Er wordt onder meer maïs, rijst, pinda’s en fruit geteeld. Ze fokken er pluimvee, varkens, konijnen en geiten, er is visteelt en ze hebben een grote moestuin. Er wordt honing gemaakt, siroop van de citrusvruchten en confituren. We lunchen op de boerderij samen met de broeders.

Indien mogelijk, is er een workshop met het lokale team van de Stichting Hubi en Vinciane en gaan we kijken naar de velden in de dorpen, bij de boerinnen die deelnemen aan de opleidingen van de landbouwprogramma.

Parakou  centre

Parakou centre

In het centrum van Parakou gaan we langs bij “CAMPF”, Centre d’Arts et de Métiers des Femmes de Parakou. Dit centrum is enerzijds een opleidingscentrum en internaat voor meisjes die schoolverlaters waren. Anderzijds worden hier groepssessies gegeven voor vrouwen om hen aan te leren hoe ze landbouwproducten kunnen verwerken tot verkoopbare producten.

Nadien gaan we naar de markt van Parakou.

Deel 3 – Culture et tradition Benin
Cotonou – optie ATAKORA

Terugreis naar Cotonou (1 volledige dagreis)

Porto Novo

Porto Novo                      

Hier bezoeken we het Etnografisch Museum van Alexandre Adandé, dat culturele voorwerpen (wapens, gereedschappen, muziekinstrumenten…) bevat afkomstig van verschillende culturele bevolkingsgroepen van Benin, maar waarvan de geschiedenis vaak verband houdt met die van de administratieve hoofdstad Porto-Novo.

Cotonou

Cotonou

De tocht gaat verder naar Ganvié, het beroemde “Venetië van Afrika”, met haar beroemde markt op het meer, waar de inwoners in kano’s hun producten verkopen of ruilen. Het dorp is gebouwd op palen. In de scholen moeten de kinderen leren zwemmen vanaf 5 jaar. Met wat geluk zien we verschillende vismethoden, die door de lokale bevolking worden gebruikt, waaronder “akadja”. We varen langs verboden visparken en leren meer over enkele watergoden.

Daarna volgt een bezoek aan de grote internationale markt van Dantokpa, waar enkele jaren geleden een grote brand woedde. Ook de fetisjmarkt staat op het programma. Beninse souvenirs kan je kopen in het Centre for Artisanal Promotion (CPA) waar talrijke kleine boutiques en gezellige bars zijn ondergebracht.

Nadien is het uitblazen aan het zwembad van hotel Du Lac, tot aan de transfert naar de vlieghaven.

Extra uitstap naar het Noorden van Benin;
2 bijkomende dagen in optie

Natitengou – Koussoukoingou

We reizen vanuit Parakou naar Natitengou en logeren in hôtel Tata Somba.
We bezoeken het Regionaal Museum Natitingou, gewijd aan beschavingen van Atacora. Hier worden lokale muziekinstrumenten, sieraden, traditionele wapens en kunstvoorwerpen tentoongesteld. Dit is een ware ontdekking van de intrigerende cultuur van het volk de Somba’s.

Natitengou - Koussoukoingou

Daarna volgt de transfer naar Koussoukoingou, een dorp in het hart van de bergketen van Atacora met een fantastisch panoramisch uitzicht. We proeven er van lokale specialiteiten, bereid door de vrouwenvereniging “La perle de l’Atacora”, gesteund door Eco Benin. We leren er over het ingenieuze vakmanschap voor de bouw van de tata’s: deze kleine kastelen zijn een harmonieus huwelijk van esthetiek en functionaliteit, bestaande uit kleine versterkte hutten.

Natitengou - Koussoukoingou

We dineren en overnachten in de lodge Otammari, die comfortabel en eenvoudig is ingericht. Een nacht onder de sterren op de tatas is ook mogelijk.

Voor meer praktische informatie over onze inleefreis

entry.php

KVLV-vrouwen uit Grembergen op inleefreis in Benin

Monique, docente aan de Odisee Hogeschool, gaat sinds enkele jaren regelmatig met haar studenten verpleegkunde naar Benin om er projecten te bezoeken en een handje toe te steken. Door haar enthousiatse verhalen uit Benin, hebben een groepje KVLV vrouwen uit Grembergen, beslist om er zelf naar toe te trekken. Niet als toerist, maar om het land te beleven zoals het is, met respect voor de lokale cultuur en tradities.

De dames van de Katholieke Vorming voor Landelijke Vrouwen wilden niet alleen de projecten van de Stichting H&V bezoeken, maar zelf ook de handen uit de mouwen steken. En dit hebben ze zowel in België als in Benin gedaan. De sponsoracties in België hebben meer dan 14000 euro opgebracht. Het bedrag dient voor de aanleg van een sanitair blok in het partnerziekenhuis St Martin te Papané.

Eenmaal ter plaatse hebben Monique, Martine, Ria, Nicole, Nouchka, Anne, Evelien, Sofie, Karine en Liliane niet stilgezeten en verschillende acties ondernomen. Zo hebben ze onder andere een informatiesessie over gezonde voeding gegeven in de lagere school van Boko, een bloedinzamelactie georganizeerd in het dorp Boukoussa en ondervoede kinderen in een afgelegen dorp in Tchaourou onderzocht. Deze screening was ongetwijfeld de meest confronterende ervaring van hun inleefreis. En de mooiste ervaring was het bezoek aan het door de stichting H&V ondersteunde weeshuis Dâm Koosiabu.

Wij willen dan ook Monique en haar team uit Grembergen heel hart bedanken!

entry.php

Solidariteitsacties in het Sint-Pieterscollege Leuven ten voordele van de Stichting

Vier leerlingen (Hadewych, Janne, Loes en Simon) en twee leerkrachten (May en Katrien) van het SPC uit Leuven waren in de herfstvakantie in Benin en maakten er kennis met de activiteiten van de Stichting in de regio van Parakou. De zeer enthousiaste en geëngageerde groep bezocht er de twee hospitalen, verschillende scholen en de opleidingsboerderij in Sokounon.

Zij staken ook de handen uit de mouwen o.a. bij het planten van bananenscheuten in de schooltuin van een lagere school in Boko en bij opknapwerken in het ziekenhuis van Papané. De inleefreis liet een onvergetelijke indruk achter en deze groep is dan ook zeer gemotiveerd om de schouders te zetten onder de acties van het SPC ten voordele van de Stichting Hubi & Vinciane dit schooljaar.

Zij zullen o.a. mooie Afrikaanse tote bags verkopen, op bestelling gemaakt door naaisters in Parakou met stoffen gekocht op de plaatselijke markt. Meer details over hun boeiende inleefreis kan je vinden op hun blog SPC voor Benin : https://spcforbenin.wordpress.com/

entry.php

Sint Pieters College for Benin

‘Wij’ zijn Simon, Janne, Loes & Hadewych. Drie meisjes, één jongen. Één vijfde, drie zesdes. Enthousiast, geïnteresseerd en geëngageerd. Wij hebben zin in avontuur en actie(s)! Onder de vleugels van mevr. Schalk en mevr. Carlens trekken we er op uit naar Benin! We gaan er de projecten van de stichting ‘Hubi en Vinciane’ bezoeken. De sociale acties op school staan dit jaar immers in het teken van deze stichting. Na onze inleefreis kunnen we op school vertellen wat we er met onze eigen ogen hebben gezien!

Dag 1: dag van vertrek

Dag 1, dag van de waarheid. Het is spannend want stakingen op de luchthaven dreigen onze plannen te dwarsbomen. Gelukkig werkt Brussels Airlines niet met Avia partners en kunnen we zonder enige hinder richting Benin vertrekken.

Na een vlekkeloze vlucht en een aantal rondjes extra boven Abidjan staan we op de tarmac voor het luchthavengebouw van Cotonou. Met loodzware valiezen. Veel drukdoende mannen, veel getelefoneer van hier naar ginder om ons 6 per auto naar het gebouw van Amces te voeren. Uiteindelijk moeten we 1 van de auto’s zelf in gang duwen! Maar hey: ‘on a la force’!

We verwerken onze eerste indrukken op een terrasje voor het gebouw. Tot morgen, dan begint alles!

Dag 2: Pythons en sssslaven

Na een hobbelige rit in onze hippiebus kwamen we aan in Ouidah. Daar traden we direct ‘Le temple des pythons’ binnen waar we uitleg kregen over voodoo-rituelen. Pythons zijn hierbij erg belangrijk. Ze waren dan ook talrijk aanwezig in de tempel. We mochten zelfs allemaal een slang in onze nek leggen.

Na deze eerste spannende ervaring kregen we een rondleiding van een zeer goede gids in Ouidah over de slavenhistorie van Benin. We eindigden bij la Porte de Non Retour, een prachtige poort vlak voor de zee ter nagedachtenis aan de slaven.

Hierna konden we genieten van een heerlijke warme maaltijd in het restaurant van een hotel aan de zee. Daar mochten we ook een plons in het zwembad nemen. Heerlijk verfrissend!

Na laaaang van het zwembad en het strand genoten te hebben, keerden we terug naar Amces, onze verblijfplaats. Dit deden we echter via ‘la route des pêcheurs’. We reden langs het prachtige strand vol vissershutjes. Toen we een groep vissers aan hun netten zagen werken, stopten we de auto en gingen we een babbeltje slaan. Het bleken ontzettend vriendelijke mannen en foto’s maken was geen probleem. Simon leerde zelfs de oudste van het gezelschap hoe hij foto’s moest maken met een camera.

Vlak voor de avond viel waren we terug in Amces. Daar stroopten we direct weer de mouwen op. Al onze inzamelingen moesten netjes gesorteerd worden. Zeepjes, kleren, speelgoed, pralines,…

Een prachtige dag vol prachtige indrukken dus. Nu vroeg ons bed in zodat we klaar zijn om morgen vroeg op de bus te stappen.

Dag 3: de busreis en Parakou

Om 5 uur begon onze dag!

Na het ontbijt, deze keer in het donker, werden we naar de bushalte gebracht. Baobab Express Transport bracht ons van Cotonou naar Parakou, een trip van 9 uur (2 uur langer dan gepland). Onderweg werden nog passagiers opgepikt, stopten we tien minuten aan een marktje en deden we twee keer een ‘pitstop’ om te plassen. De bus werd dan omgeven door staande en gehurkte mensen. Wij hebben wijselijk onze plas opgehouden en niet meer teveel water gedronken.

Eenmaal aangekomen in Parakou begon het plots heftig te regenen. Dat hield ons niet tegen om op de plaatselijke markt stoffen te gaan kopen. We willen namelijk volgend trimester tote bags met leuke lokale prints verkopen. Mensen van hier zullen deze voor ons maken. Zaterdag worden ze geleverd.

In de avond volgden we een gebedsmoment en waren we te gast bij de aartsbisschop. De bisschop van Versailles was er ook. We genoten samen van een heerlijk maal en werden getrakteerd op een glaasje en een stuk taart.

Dag 4: bananen en Boko

Na een stormachtige nacht en een lekker ontbijt in het paleis van het aartsbisdom van Parakou, vertrokken we met ‘taxi brousse’ (allemaal opgepropt in één auto!) richting het ziekenhuis van Boko.

Elke maandag groeten ze er de vlag en zingen ze het volkslied. Nadien kregen we een rondleiding in het ziekenhuis, van het labo tot de pediatrie en de materniteit. Daar wouden alle kersverse mama’s hun baby’tjes op onze foto’s laten vereeuwigen.

We brachten ook een bezoekje aan de jardin van het ziekenhuis, waar ze uitgebreid over hun slakkenprobleem vertelden.

Er werken in het ziekenhuis ook twee Leuvense studenten voor hun stage: Liesbeth en Toon.

Vervolgens vertrokken we, weer met taxi brousse, richting het bureau van de Stichting Hubi & Vinciane. Er werd ons ginds uitgelegd aan welke projecten de stichting allemaal werkt.

Omdat er nog meer mensen meegingen naar onze volgende bestemming en er echt geen plaats meer was in het busje, mochten Simon, Janne en Hadewych achterop de brommers mee naar de boerderij rijden. Meer op z’n Beninees kan niet!

Eenmaal aangekomen op de Ferme de Sokounon, kregen we een heerlijk middagmaal. Liesbeth en Toon kwamen ook mee om te helpen met het volgend project: bananenscheuten stekken.

We probeerden de techniek die we leerden bij Ronnie Swennen, toe te passen. Die scheuten zullen we morgen aan vrouwen van het dorp geven.

Na een vermoeiende maar indrukwekkende dag keerden we naar onze nieuwe verblijfplaats Centre Guy Riobe en aten we nog een hapje.

Het zijn hier vroege ochtenden en late avonden.

Dag 5: En classe!

Triiiiiiing, om 7 uur ging de wekker. Nog wat moe van onze belevenissen van de vorige dag, kropen we toch in vol ornaat in ons busje op weg naar Ferme de Sokounon. Hier was het tijd voor ons tweede project: hygiëne. Voor een klas van 18 vrouwen (en 3 kleine rakkers) gaven we uitleg over hoe we op de juiste manier onze handen moeten wassen en onze tanden moeten poetsen. Niet enkel wij, maar ook de vrouwen waren zeer enthousiast over onze uitleg. We werden zelfs beloond met een liedje!

Aangezien Hubi & Vinciane een groot project rond bananen heeft, gingen we na onze les kijken bij de vrouwen of de groei van de bananenplanten lukte. In het dorpje waar ze wonen werden we zeer hartelijk onthaald en kregen we een rondleiding van de ‘grand chef du village’.

Na opnieuw een heerlijk maal te hebben gegeten bij de broeders van Soukounon, was het tijd voor een dutje! Aangezien het ook vandaag meer dan 30 graden was, konden we dat allemaal wel goed gebruiken! Na onze (welverdiende) pauze vertrokken we naar een schooltje in de buurt. Hier werden we zeer vriendelijk onthaald door de directeur en de honderden leerlingen. Een leerkracht nam ons mee naar haar klasje, waar de kinderen een welkomstliedje voor ons zongen. Hierna was het tijd om bananen in het tuintje van de school te planten. Samen met elk twee leerlingen zetten we de scheuten zorgvuldig in de grond in de hoop dat er snel bananen aan zullen groeien.

Na al dat werken was het dan eindelijk tijd voor… SPELLETJES!!! De Beninese leerlingen leerden ons vele liedjes en spelletjes, waarmee we ons zeer goed vermaakten!

Het was dus zeker weer een boeiende en vermoeiende dag!

Dag 6: Prinsen en prinsessen

Weer vroeg uit bed om een drukke dag tegemoet te gaan.

Vandaag is het een belangrijke dag voor de Stichting. Tijdens een ceremonie worden leerboeken aan verschillende scholen in Parakou overgedragen. Voor de ceremonie kregen we nog even de kans om met enkele van de slimste meisjes van de school van Boko samen te zitten. We probeerden om samen een oplossing te zoeken voor het malnutritieprobleem in Benin. Dit deden we a.d.h.v. een stellingenspel dat de vorm had van een banaan.

Wij dachten dat dit een kleine ceremonie ging zijn, maar wat bleek: zelfs de nationale TV was aanwezig! De burgemeester van Boko, de directeur van de school en de prefect van het departement Borgou (waarvan Parakou de hoofdstad is) kregen samen met Pascale de kans om te speechen en zo hun dankbaarheid te uiten.

Toen de medewerkers van de Stichting aankwamen, zagen we dat Sidi en Moussa speciale traditionele kleren aanhadden. Zonder dat we het wisten waren we blijkbaar al een hele week met 2 prinsen aan het rondreizen!

Tijdens de ceremonie werd een traditionele dans, de Têké, begeleid door een tomtom, een Beninese trommel.

Na deze belevenis namen we even een lunchpauze en kregen we Beninees eten. Wat bleek: er zaten jalepenjo’s in. Onze monden stonden in brand!

Daarna trokken we naar Kassouala aan de grens met Nigeria. Onderweg beluisterden we op de radio een verslag van de ceremonie.

We stonden aan de oever van de rivier Okpara, die een deel van de grens met Nigeria vormt.

In het nabijgelegen schooltje van Kassouala hebben we allerlei activiteiten gedaan (verven, springtouwen, Belgische spelletjes). Deze activiteiten krijgen de Beninese kinderen nooit voorgeschoteld, pret verzekerd!

We stopten voor een bezoek aan een medische post. We zagen er kinderen van het schooltje passeren met een stukje papier vol tekeningen.

Na deze drukke dag vertrokken we naar onze eindbestemming het ziekenhuis van Papané, waar we de komende 2 nachten zullen doorbrengen.

Slaapwel!

Dag 7: over le roi, la peinture en les galettes

Vandaag opgestaan om naar de koning te gaan. De koning, ’t is te zeggen, het lokale opperhoofd hier in Papané. Veel macht heeft hij niet meer maar hij blijft een belangrijk persoon. Voor een koning zat hij er relaxed bij tijdens ons bezoek (voeten op de tafel) maar de ontvangst was verder heel hartelijk. Op een minder formeel moment vertelde hij over zijn 4 vrouwen en 11 kinderen! ?

Eens terug op het terrein van het ziekenhuis mochten we ziekenhuistafeltjes pimpen: afschuren met schuurpapier en daarna wit spuiten met een verfpistool. Het nieuwtje dat wij dat gingen doen verspreidde zich snel over het ziekenhuisterrein want van alle kanten kwam men plots met nog tafeltjes aandragen.

Na een half uurtje spuiten was de verfmachine stuk. Zo waren we een hele tijd technisch werkloos, totdat de wisselstukken gehaald waren.

In de namiddag kregen we in een dorp in de buurt een bakles. We kregen van een dorpsvrouw het geheime recept om pindakoekjes (galettes) te maken. We mochten ze zelfs even helpen rollen! Lekker, maar vooral steenhard!

We kregen op het ziekenhuisterrein van Papané een rondleiding. De ‘gardes malades’ koken er voor een ziek familielid.

De avond eindigde met een Afrikaans kapsel voor Janne en Hadewych.

Dag 8

Vandaag was het uitslaapdag! We werden pas om 8u aan het ontbijt verwacht. Dit keer kregen we in de kantine van het hospitaal van Papané brood met een gekookte groentemengeling.

Het eerste schooltje waar we op bezoek gingen werd eerder dit jaar ook bezocht door Kobe Ilsen. We toonden de leerlingen, in kleine groepjes, een verkorte versie van het programma dat hij daarover had gemaakt. De kinderen waren blij om zichzelf in beeld te zien.

Vanuit België hadden we drie bananenpakken mee. Die trokken we aan bij het zingen van ons bananenlied. Dat was wel even zweten maar de kinderen konden het wel waarderen!

Op het einde van ons bezoek kregen we van de ouderraad een zak yam (wortelknol) en een levende haan cadeau. Dat beestje heeft een halve dag in ons busje meegereisd om te eindigen in het tuintje van Antoinette, de vrouw die ons steeds vergezelde.

Verder van de hoofdweg vandaan bezochten we een heel klein schooltje. Ook hier ondersteunt SHV de plaatselijke bevolking bij de verdere ontwikkeling van de school.
Het volkslied stond op het bord.

Na het middagmaal in de kantine en een bezoek aan de kinezaal van het hospitaal, vertrokken we terug naar Parakou, naar het Centre Pastorale Guy Riobe, onze verblijfplaats.
We trokken diep de brousse in voor een warm onthaal van een grote delegatie ouders, afgevaardigden van het dorp en de leerkrachten en leerlingen van een school. We kregen er mooie dansvoorstellingen.

Net voor het donker werd waren we terug. We hebben de avond afgesloten met een etentje in een typisch restaurantje.

entry.php

Fotodagboek – Jongeren op werkvakantie in Benin

De voorbije zomer bezochten 30 jongeren onze partners in Benin; een groep jongeren uit de gemeente Marcheen-Famenne had het plan opgevat een uitwisseling te realiseren met Beninse jongeren van de gemeente Tchaourou. We spraken enkele projecten af in het ziekenhuis van Papané: ze groeven een groot waterreservoir en verfden het meubilair. En dan was er een scoutsgroep uit Nethen, die verbleef op de opleidingsboerderij van Sokounon – ook voor deze jongeren werd het een indrukwekkende ervaring.

1 juli, na een lange busrit is de scoutsgroep uit Nethen aangekomen in Ferme de Sokounon. De broeders genieten van de eerste avond samen met de gezellige bende jongeren.

De enthousiaste scoutsjongeren poseren voor de bananenplantage. Frère Benjamin leidt hen trots rond en toont hen de verschillende filières die hij samen met de collega’s broeders bewerkt. Hij is onder de indruk van hun doorgedreven werklust en engagement.

Zoals elke ochtend, worden de geiten gemolken. De melk wordt gebruikt voor de productie van yoghurt, heerlijk romig van smaak! Hier zie je 2 scoutsmeisjes aan het werk, als echte professionals.

De groep jongeren uit Marche en Famenne werkt de hele week samen met de jongeren uit het college van Tchaourou in het ziekenhuis van Papané. Ze zullen vandaag het verroeste meubilair herstellen ; alle roest wordt afgeschuurd en nadien krijgt alles terug een frisse kleur. Het resultaat is fantastisch !

Tijdens de dag wordt er volop gewerkt op de velden van de boerderij; tijdens het regenseizoen moet er volop gezaaid, geplant en gewied worden – het is warm en tegelijk ook vochtig. De jongeren werken samen met de broeders en met enkele dagarbeiders uit het dorp

Nadat ze 12 dagen op de boerderij waren met ons, nemen we vandaag afscheid van de scouts uit Nethen. Hun bezoek was voor ons heel aangenaam, de ambiance onvergetelijk! (“Frère Benjamin”)

entry.php

Fotodagboek – december 2017

Enkele weken geleden trokken bestuurders Pascale en Muriel op halfjaarlijks werkbezoek. In hun zog volgde een groep geïnteresseerden op inleefreis. Ze startten en eindigden met een stukje toerisme, maar de focus stond toch op de vele projecten en realisaties. Als toemaatje waren ze veel meer dan figuranten op de viering 35 jaar Stichting.

Onlangs kwamen we een foto tegen uit de oude doos. Ongeveer dertig jaar oud. De zussen Mary-Anne en Pascale, met verloofde Patrick, poseren tijdens hun eerste bezoek aan het hospitaal van Papané. Verder Piet van Assche en Lieve, toenmalig directeur, Alain met vrouw en kinderen en het team waarbij velen die nog hadden samengewerkt met Hubi.

De ruime delegatie bezoekers en bestuurders poseert nog even in gelegenheidskledij. Ze zijn klaar voor de ‘caravane’, een optocht door Parakou. Op deze manier zullen zij, samen met 250 enthousiaste medewerkers en sympathisanten, aan de bevolking tonen dat het feest ’35 jaar SHV’ is ingezet.

Het duurt een tijdje eer iedereen is. Zo veel mensen verzamelen: ongeveer 100 gemotoriseerde Beninezen en ruim 150 pionnen van de infanterie opgezweept door een ingehuurd orkest. Om de paar hectometers zullen ze zich even omdraaien en enkele slachtoffers kiezen. Die worden dan geacht een stevig dansje op te voeren. Enig idee welke doelwitten ze liefst viseren

Jo en Jacques doen een praatje met enkele kinderen uit het weeshuis. Er zijn meerdere redenen waarom kinderen hier terecht kunnen komen. In het ziekenhuis van Boko bleef men vaak achter met verweesde kinderen als er iets misliep bij de bevalling. Nu probeert men het contact met de vader of de familie actief te houden en de kinderen te laten gaan vanaf hun twaalfde als er een goede opvang verzekerd is.

Tha wall. Het is niet de enige muur die we te zien krijgen waarop het logo van de Stichting is terug te vinden. Maar deze muur is speciaal. Voor het eerst in 35 jaar beschikken onze medewerkers over een eigen kantoorruimte op een ommuurd terrein. Er is ook nog plaats voor een nieuw initiatief. ‘To be continued’

We bezoeken een boerderij waar soja gekweekt wordt. We krijgen uitleg over de vele mogelijkheden en voordelen die verbonden zijn aan sojateelt. Dan volgt dit schouwspel. Het kaf wordt van het koren gescheiden. De familieleden van de boer slaan ritmisch op de planten. Het stof stijgt op en onttrekt de zon aan het oog. De baby op de rug van één van de vrouwen deint mee op het ritme van de slagen.

De tweede feestdag begint met de vlaggengroet in BOKO. Er wordt gezonden en daarna stellen we ons één voor één vioor aan het personeel van het ziekenhuis. Pascale wordt in de bloemetjes gezet en dan start de opendeur. Tegelijk gaat een conferentie over preventie van hartziekten door op het ziekenhuis. Wij zien heel veel mooie evoluties, maar het RX-toestel moet dringend vervangen worden.

Op onze eerste dag in Borgou bezoeken we de secundaire school van … op loopafstand van de grens met Nigeria. Met de Stichting Speciale aandbesteden we nog steeds bijzondere aandacht aan meisjes die zonder onze steun al lang niet meer op school zouden zitten. Ze kijken heel ernstig. Het luisteren naar de speciale speech vergt veel concentratie.

Voor de derde en laatste feestdag is een feesttent opgezet. De speciale gasten en de hoogwaardigheidsbekleders zullen hun speech houden op het plein onder een parasol. Wij, bezoekers, zijn op de afgesproken tijd aanwezig. Maar we zijn zowat de enigen. Niemand maakt zich zorgen. Twee uur later is iedereen ter plekke en kan de plechtigheid beginnen!

Elke bezoeker die voor het eerst in Benin komt, verbaast er zich over dat mensen die in soms erbarmelijke omstandigheden leven er toch in slagen zo kleurrijk en verzorgd voor de dag te komen. Een bezoekje aan de markt maakt al wat duidelijk. De variatie gekleurde stoffen lijkt onuitputtelijk. En lang moet je niet zoeken naara een kleermaker. Met z’n tweedehands Singer tovert hij voor geen geld je stof om tot kostuum.

Eén van de topattracties voor een reisgezelschap is en blijft Ganvié. Alles gebeurt vanuit bootjes, de woningen staan letterlijk op palen. We vertrekken rechtstreeks vanuit ons hotel en varen eerst langs de bidonvilles, ook paalwoningen, op en rond het stort.
Een half uurtje verder zien we Ganvié opdoemen. Het water ligt in dit seizoen bezaaid met waterlelies. Dat maakt alles nog pittoresker.

We stoppen even in Koro waar we het nieuwe sanitair aan de school officieel gaan openen: 4 latrines die 2 per 2 zullen geopend zijn én een eenvoudige maar vernuftige instaalatie om de handen te wassen. Daar horen speeches bij. De omstaanders luisteren zeer aandachtig. De meesten toch … Even later zullen de plaatselijke dansers voor een heel andere setting zorgen.

entry.php

Fotodagboek – december 2014

Op zaterdag 25/10 vertrekt de verplichte halfjaarlijkse missie van de Stichting naar Benin. Deze keer is de delegatie aangevuld met een groep sympathisanten en trouwe sponsors. Ze zullen de projecten bezoeken en kijken er tegelijk naar uit ook het land Benin te ontdekken.

201412_fotodagboek_werkweek

Maandag 27/10: de werkweek begint ook voor de delegatie met de groet aan de vlag en het zingen/beluisteren van het volkslied in het ziekenhuis van Boko. Gedelegeerd bestuurder Pascale Van Assche stelt de delegatie voor en Voorzitter Marc Vervenne licht de rol van de Stichting toe bij het personeel. Later op de week maken we de feestelijke opening mee van de nieuwe pediatrie in het ziekenhuis in Papané. (foto nieuwe pediatrie)

201412_fotodagboek_Antoinette

Dinsdag 28/10: we bezoeken diverse landbouwprojecten, zien hoe droge rijst geteeld wordt, bezoeken de proefboerderij Ferme de Soukounon, en weten nu waarom arachide noten of pindanoten ook aardnoten genoemd worden.
We zijn onder de indruk van de aanpak en het professionalisme van de lokale coördinatoren.

201412_fotodagboek_klasje

Dinsdag 28/10: op bezoek bij ‘école primaire Boko A’ in het dorp waar ook een van de rijstpelmachines wordt gedemonstreerd. De schoolvoorzieningen zijn erg beperkt maar de kinderen tonen fier wat ze kunnen en verwelkomen ons met zang en dans.

201412_fotodagboek_werkmeeting

Donderdag 30/10: Meeting met de coördinatoren Euloge en Antoinette en de veldwerkers Franklin en Moussa. De lokale coördinatoren brengen verslag uit van hun activiteiten en stellen hun plannen voor. Dit leidt tot heel wat ideeën die we meenemen naar België om verder te bespreken en om fondsen te zoeken. (foto meeting Uramo)

201412_fotodagboek_audientie

Op het programma staan nog heel wat officiële audiënties: de burgemeester, rector van de universiteit en aartsbisschop in Parakou ontvangen de delegatie en ook de ministers van Onderwijs en Landbouw in Cotonou maken tijd om ervaringen uit te wisselen en afspraken te maken. Onze boodschap luidt: we komen niet om te helpen maar wel om samen met Benin te werken aan een droom.

entry.php

Standaard Magazine: over voodoo en bonen uit blik

In de Standaard Magazine van 15 maart 2014 leest u het volledige reisverhaal van Frieda Van Wijck in Benin.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20140311_01019841

[searchandfilter fields="search,post_tag" types="checkbox"]

De inleefreis – getuigenis van Lea Van Hoeymissen

Intens emotierijk en indrukwekkend. Die woorden vatten misschien nog best de inleefreis naar Benin samen.

Inleefreis – ontdekking van de rijke Beninse cultuur en ontwikkeling

Cultuur en tradities Benin – Projecten van de Stichting Hubi & Vinciane

KVLV-vrouwen uit Grembergen op inleefreis in Benin

Monique gaat sinds enkele jaren regelmatig met haar studenten verpleegkunde naar Benin

Solidariteitsacties in het Sint-Pieterscollege Leuven ten voordele van de Stichting

Vier leerlingen en twee leerkrachten van het SPC uit Leuven waren in de herfstvakantie in Benin en maakten er kennis met de activiteiten van de Stichting

Sint Pieters College for Benin

Drie meisjes, één jongen. Één vijfde, drie zesdes. Enthousiast, geïnteresseerd en geëngageerd.

Fotodagboek – Jongeren op werkvakantie in Benin

De voorbije zomer bezochten 30 jongeren onze partners in Benin

Fotodagboek – december 2017

Enkele weken geleden trokken bestuurders Pascale en Muriel op halfjaarlijks werkbezoek. In hun zog volgde een groep geïnteresseerden op inleefreis.

Fotodagboek – december 2014

Op 25/10 vertrekt de verplichte halfjaarlijkse missie van de Stichting naar Benin. Deze keer is de delegatie aangevuld met een groep sympathisanten en trouwe sponsors. Ze zullen de projecten bezoeken en kijken er tegelijk naar uit ook het land Benin te ontdekken.

Standaard Magazine: over voodoo en bonen uit blik

In de Standaard Magazine van 15 maart 2014 leest u het volledige reisverhaal van Frieda Van Wijck in Benin.